അഞ്ചു നിയമങ്ങൾ

നമ്മുടെ ജീവിതചര്യ മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കു യോജിച്ചതായിരിക്കണം. താഴെപറയുന്ന അഞ്ചു ജീവിതചര്യകൾ ഞാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയാണ്. ഇതിലൊരു രഹസ്യവുമില്ല. എല്ലാവരും അറിയേണ്ടതാണിത്. അതിനാൽ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയാണ് ഞാനിതു പറയുന്നത്. പരിശുദ്ധമായ ഒരു ജീവിതചര്യയിലൂടെയല്ലാതെ ആർക്കും ഈശ്വരനിലേക്ക് എത്താൻ സാദ്ധ്യമല്ല. ഈശ്വരമാർഗ്ഗത്തിൽ മുന്നേറാൻ പരിശുദ്ധമായ ജീവിതം അനിവാര്യമാണ്.

ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി നാം കേൾക്കാറുണ്ട്. ധാരാളം നെയ്യും കൂട്ടി ഉണ്ണണമെന്നാണോ അതിനർത്ഥം? അല്ലേ അല്ല. പരിശുദ്ധമായ ഭക്ഷണമെന്നാൽ " സാത്വിക " മായ ഭക്ഷണം - പോഷകഗുണമുള്ള ഭക്ഷണം. ഇതു ശാസ്ത്രവിധിയാണ്. ശരീരത്തിന്റെയോ മനസ്സിന്റെയോ വളർച്ചയ്ക്ക് ഹിതകരമായ ഭക്ഷണം ആവശ്യത്തിനുമാത്രം കഴിക്കണം. അതായത് ഒരാളുടെ ആഗ്രഹത്തിനും രുചിക്കും അനുസരിച്ചു മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കരുത് എന്നു താല്പര്യം. ഞാൻ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം ശരീരത്തിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും പോഷണത്തിനുപകരിക്കും. ഇപ്രകാരം ആരോഗ്യദൃഢമായ ശരീരവും മനസ്സും ഈശ്വരധ്യാനത്തിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കും എന്ന സങ്കല്പത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.

ഭക്ഷണശുദ്ധിയേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് ജീവിതചര്യയിലെ പരിശുദ്ധി. 

അഞ്ചു തരത്തിലുള്ള നല്ല പ്രവൃത്തികൾ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നവയാണ്.

1). എല്ലാവരുടെയും ക്ഷേമത്തിനുവേണ്ടി നാം പ്രാർത്ഥിക്കണം. ആരുടേയും മനസ്സിനെയും വിചാരത്തെയും ബാധിക്കാത്ത വിധത്തിലും ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാത്ത രീതിയിലും ആയിരിക്കണം നമ്മുടെ പെരുമാറ്റം. ശാരീരികവും മാനസികവുമായി ആരേയും ദ്രോഹിക്കുന്ന വിധത്തിൽ നാം പെരുമാറരുത്. അഹിംസയെപ്പറ്റി ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്. മാനസികവും ശാരീരികവുമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റി ചീത്തയായി ചിന്തിക്കുന്നതും അതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. " അഹിംസ " മനസ്സുകൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവൃത്തികൊണ്ടും പ്രായോഗികമാക്കണം.

2). ഏതൊരു പരിതഃസ്ഥിതിയിലും അകന്നുമാറാത്ത വിധത്തിൽ സത്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കണം. അസത്യവുമായി ഒരിക്കലും ബന്ധപ്പെടരുത്. നാം ഏറ്റെടുത്ത പ്രവൃത്തിയെ മാനിക്കണം. ശ്രീരാമകൃഷ്ണദേവൻ പറയുന്നു, ' സത്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നവൻ ദൈവത്തിന്റെ മടിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു " എന്ന്. അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറയുന്നു, " കലിയുഗത്തിലെ തപസ്സാണ് സത്യസന്ധത. " സത്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണെന്നു ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ഒരുവിധത്തിൽ അതെളുപ്പവുമല്ല. സത്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കണമെങ്കിൽ ജീവിതത്തിൽ വളരെ ത്യാഗം ചെയ്യേണ്ടിവരും. അതുകൊണ്ട് അതൊരെളുപ്പമായ കാര്യമൊന്നുമല്ല. എന്നാൽ സത്യത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ ആദർശമെന്ന് നാമൊരിക്കലും മറക്കരുത്.

3). നാമൊരിക്കലും ഒരു വിധത്തിലും മറ്റൊരാളെ ചതിക്കരുത്. മറ്റുള്ളവരെ ചതിച്ചുകൊണ്ട് നാമൊന്നും നേടരുത്. നമുക്ക് അർഹതപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുക. ഇതാണ് മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴുകുന്നതിലെ സത്യസന്ധത. ആദ്ധ്യാത്മിക മാർഗ്ഗത്തിൽ ഇതു വലിയൊരു സഹായമാണ്.

4). ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയെല്ലാം അടക്കി നിർത്തണം. അവ നമ്മളെ നയിക്കാതെ സൂക്ഷിക്കണം. ഒന്നോ രണ്ടോ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയതുകൊണ്ടായില്ല. എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളേയും  അടക്കിനിർത്തനം.ആദ്ധ്യാത്മിക ജീവിതത്തിന് അത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

5). ജീവിതം ഈശ്വരനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നതിനും ഈശ്വരനെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. സരളവും സത്യസന്ധവും സ്വാഭാവികവുമായ ജീവിതം നയിക്കുക. ആഡംബരങ്ങൾക്കു പുറകെ പോകരുത്. എല്ലാവരും ഭിക്ഷക്കാരെപ്പോലെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ തുണിയും കെട്ടി ദരിദ്രജീവിതം നയിക്കണമെന്നല്ല ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്. അത്യാവശ്യം വേണ്ടതുകൊണ്ട് ലളിതമായി എന്നാൽ സതൃപ്തരായി ജീവിക്കാൻ നാം ശീലിക്കണമെന്നാണ് വിവക്ഷ. ലോഭത്തിൽനിന്നു നാം പൂർണ്ണമായും മോചനം നേടണം. ആയിരം രൂപ പ്രതിമാസം സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരാൾ അയ്യായിരം രൂപ സമ്പാദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അയ്യായിരം രൂപ പ്രതിമാസം സമ്പാദിക്കുന്നവൻ പതിനായിരം രൂപ സമ്പാദിക്കാൻ മോഹിക്കുന്നു. അതുപോലെ മറ്റു ചിലരുടെ ലക്ഷ്യം പതിനായിരത്തിൽനിന്നു ലക്ഷത്തിലേക്കും  ലക്ഷത്തിൽനിന്നു കോടിയിലേക്കുമാണ്. ഇങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തുടർച്ചയായി വളർന്നു വലുതാവുന്നത്. നിരന്തരം വളർന്നു വലുതാവുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിനെ ചഞ്ചലമാക്കുന്നു.

വിനീതനാവുക

ഭഗവദ്ഗീതയിൽ പറയുന്നു " തപസ്സും ഭക്തിയുമില്ലാത്തവനോട് ഇതുപദേശിക്കരുത്. സേവനതല്പരനല്ലാത്തവനും എന്നെ നിന്ദിക്കുന്നവനും ഇതുപദേശിക്കരുത്." (18 - 67)

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരക്കാരെ മാറ്റിനിർത്തിയത്? അവരുടെ മനസ്സ് തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മുമ്പു പ്രസ്താവിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ആദ്യപടികൾ മാത്രം. ക്ഷേത്രം തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഈശ്വര നാമത്താൽ ആ വ്യക്തി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. മന്ത്രദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചവരും സ്വീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവരും ഇക്കാര്യം ഓർക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, വ്യക്തി വിനയശീലനും സേവനതല്പരനും പരിശുദ്ധനും നിഷ്കളങ്കനും ആയിരിക്കണം എന്ന്.

മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് നമ്മുടെ ഹൃദയം ശുദ്ധിതീകരിക്കണം. ബിംബപ്രതിഷ്ഠയ്ക്കുമുമ്പ് ക്ഷേത്രവും പരിസരവും വൃത്തിയാക്കണം. എന്നിട്ടുമാത്രമേ പ്രതിഷ്ഠാചടങ്ങുകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാനാവു. ജീവിതത്തിൽ ഈശ്വരപ്രതിഷ്ഠ നടത്തുകയാണ് മന്ത്രദീക്ഷകൊണ്ടു ചെയ്യുന്നത്. എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പും ഇതിനുവേണ്ടിമാത്രമാണ്. ഈ ഉപാധികളോടുകൂടിയല്ലാതെ അഥവാ ഇവയെ ഒന്നടങ്കം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഈശ്വരപ്രതിഷ്ഠ നടത്താനാവില്ല. ഇത് എപ്പോഴും ഓർക്കണം.

ശ്രദ്ധ വേണം

ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്; മന്ത്രദീക്ഷാസമയത്തും ഇതുതന്നെ പറയും. ശ്രദ്ധയും ഭക്തിയും ഇല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും സഫലമാവുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് ശ്രദ്ധയുണ്ടായിരിക്കണം. ശ്രദ്ധയോടുകൂടി മാത്രം മന്ത്രം സ്വീകരിക്കണം. എന്നാൽ മാത്രമേ ഒരു വിത്തിനെപ്പോലെ അതു മുളയ്ക്കുകയും പൂക്കളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ മരമായിത്തീരുകയും ചെയ്യുകയുള്ളു. അതുകൊണ്ട് മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ്  ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണെന്ന് അറിയുക. ചുരുക്കത്തിൽ ആദ്ധ്യാത്മിക ജീവിതത്തിൽ തയ്യാറെടുപ്പ് കൂടാതെ ഒന്നും നേടാൻ സാദ്ധ്യമല്ല.  നിഷ്‍കളങ്കനും പരിശുദ്ധനും നിസ്വാർത്ഥഭക്തിയുള്ളവനും വിനീതനും സേവനോത്സുകനുമായ ആദ്ധ്യാത്മികവിദ്യാർത്ഥി ആചാര്യനെ സമീപിക്കണം എന്നാണ് ശാസ്ത്രങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്. തയ്യാറെടുപ്പിന് ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയ്ക്കു പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുന്നത്? കാരണമിതാണ്; ഈശ്വരനാമം നമുക്കായി ഉപദേശിച്ചുതരുന്ന പാവനനിമിഷം അമൂല്യമാണ്. പാവനമായ ആ നാമം ശ്രദ്ധയോടും ഭക്തിയോടുംകൂടി സ്വീകരിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച് മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി നാം നമ്മിലേക്കുതന്നെ മുത്തുച്ചിപ്പിയെപ്പോലെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി അതിനോട് ലയിച്ചുചേരുമ്പോൾ അമൂല്യമായ മുത്തു നമ്മിൽ പാകപ്പെട്ടുവരുന്നതാണ്. ഇതു പ്രത്യേകിച്ചു മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. ശ്രീരാമകൃഷ്ണപരമഹംസരുടെ ഉപദേശങ്ങളിൽനിന്നു നമുക്കിതു ലഭ്യവുമാണ്.

ഈശ്വരപ്രാപ്തിക്കുവേണ്ടി അടക്കാനാവാത്ത ആഗ്രഹം

ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതിനുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ ആഗ്രഹം മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിൽ മന്ത്രദീക്ഷയുടെ ഫലം അത്യന്തം പ്രയോജനകരമായിരിക്കും. ശ്രീരാമകൃഷ്ണദേവൻ ഒരുദാഹരണം പറയാറുണ്ട്. " മുത്തുച്ചിപ്പി വായും പിളർന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു. സ്വാതിനക്ഷത്രത്തിൽ ഒരു തുള്ളി മഴവെള്ളം വായിലേക്കു വീണാൽ ചിപ്പി വായടക്കുന്നു. സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധതയിലേക്കു പോകുന്നു. ക്രമേണ ഒരു മുത്തായി പരിണമിക്കുന്നു. സ്വാതിനക്ഷത്രത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലെയാണ് മന്ത്രദീക്ഷ. മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് സത്യത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ ഹൃദയം തുറന്നു മുത്തുച്ചിപ്പിയെപ്പോലെ കാത്തിരിക്കണം. എന്നാലേ മന്ത്രം ജീവിതത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടൂ.. "

ഗുരുമഹിമ

തന്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഗുരുതന്നെയാണ് ഈശ്വരൻ എന്നു വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഗുരുസ്തുതിയിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു. " ബ്രഹ്‌മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും ഗുരുതന്നെയാണ്. പരമമായ ബ്രഹ്മവും ഗുരുതന്നെ. ഗുരുവിനായിക്കൊണ്ടു നമസ്കാരം. " സച്ചിദാനന്ദം - ബ്രഹ്മം മാത്രമാണ് ഗുരു എന്ന് ശ്രീരാമകൃഷ്ണദേവൻ പറയാറുണ്ട്. വേദങ്ങളിലെയും മറ്റു ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിലെയും അഭിപ്രായമനുസരിച്ചാണിത്. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തി മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കു പോകുമ്പോൾ, തന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സർവ്വജ്ഞനായ ബ്രഹ്മമാണെന്ന് അറിയുന്നില്ല.

തങ്ങളെ നേരായ മാർഗ്ഗത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ സമർത്ഥനാണ് എന്ന വിശ്വാസത്തോടെയാണ് നാം ഗുരുവിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതും സമീപിക്കുന്നതും. അദ്ദേഹത്തിന് ജനന - മരണാദി മാനുഷിക പരിധികളെല്ലാമുള്ളതുകൊണ്ട് പരബ്രഹ്മമായി സങ്കല്പിക്കാൻ സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഗുരുവിനെ പരബ്രഹ്മമായി കണക്കാക്കാൻതന്നെയാണ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവുമായി പൊരുത്തക്കേട് ഉണ്ടാവില്ലേ എന്നു സംശയിക്കാം. ഒരു വിധത്തിൽ നോക്കിയാൽ അതു ശരിയാണ്. പൊരുത്തക്കേട് ഉണ്ട്. എന്നാൽ ഇത് ബിംബങ്ങളിലൂടെ ഈശ്വരനെ പൂജിക്കുന്നതിനു സമാനമാണ്. ഈശ്വരൻ ചില പ്രത്യേക അംശങ്ങളെ കണക്കിലെടുത്ത് വിഗ്രഹങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. അചേതന പദാർത്ഥങ്ങളെക്കൊണ്ടു നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ബിംബങ്ങളെ നാം ധ്യാനാവശ്യത്തിലേക്കും അപരിമേയനായ ഈശ്വരന്റെ പൂജയ്ക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു. നാമെന്തുകൊണ്ടാണിങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? വാക്കുകൾക്കതീതനും അതേ സമയം അപരിമേയനുമായതിനെ നമ്മുടെ മനസ്സിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിക്കയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഭൗതിക ശരീരത്തോടുകൂടിയ ഒരു പ്രതീകത്തെ സ്വീകരിക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളു. ഇത് ഒരു മൂർത്തിയോ ഒരു ചിത്രമോ ഒരു രേഖാചിത്രമോ, ആകാം. മൂർത്തിയുടെയോ പ്രതീകത്തിന്റെയോ സഹായമില്ലാത്താതെ ഈശ്വരനെ പൂജിക്കുന്ന ഒരു മതവും ഈ ലോകത്തിലില്ലതന്നെ. ഒരു പ്രതീകത്തിലൂടെയല്ലാതെ നമുക്ക് ഈശ്വരനെ സങ്കല്പിക്കാൻ സാധിക്കുകയില്ല. സകാരരൂപം എല്ലാ വിധത്തിലും നിരസിക്കുന്നു മതങ്ങൾ പോലും ഒരു പ്രതീകത്തിലേക്കല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിലേക്കു നീങ്ങുന്നതായി കാണാം.

ആദ്ധ്യാത്മികമാർഗ്ഗത്തിൽ പുരോഗതി നേടാൻ ഒരു ഗുരുവിനെ സമീപിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമാണോ? അതാണ് പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗം എന്നുതന്നെ പറയാം. ഗുരുവിന് ചില ഗുണങ്ങളെല്ലാമുണ്ടായിരിക്കണം. ഗുണസമ്പന്നനല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞനായ ശിഷ്യനെ ശരിയായ മാർഗ്ഗത്തിലേക്കു നയിക്കാൻ സാദ്ധ്യമല്ല.

ഗുരുവിലുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഗുണങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് അദ്ദേഹം " ശ്രോതിയ " നായിരിക്കണം എന്നതാണ്. അതായത് വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ താത്പര്യം വ്യക്തമായി അറിയുന്നവനായിരിക്കണം. എന്നാൽ പാണ്ഡിത്യംകൊണ്ടുമാത്രം ഗുരു ആവുകയില്ല. അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥ അറിവ് - ആത്മാനുഭൂതി - ഉള്ളവനായിരിക്കണം. സത്യത്തെ അറിഞ്ഞവനായിരിക്കണം.

രണ്ടാമതായി ഗുരു " അവ്രജിന " (കുറ്റമില്ലാത്തവ) നായിരിക്കണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവവും പ്രവൃത്തിയും കുറ്റമറ്റതായിരിക്കണം. ശാസ്ത്രസമ്മതനായ മാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവനായിരിക്കണം. എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം വിമുക്തനായിരിക്കണം. അത്യന്തം പരിശുദ്ധനുമായിരിക്കണം.

അവസാനമായി ഗുരു "അകാമഹത " നായിരിക്കണം. ശിഷ്യരുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധം ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള വ്യക്തിഗത സ്വാർത്ഥങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയായിരിക്കരുത്. മന്ത്രോപദേശം വഴിയായി ശിഷ്യരിൽനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ലാഭം ഉണ്ടാക്കുവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നും മുക്തനായിരിക്കണം ഗുരു. നാമൊരാളെ ഗുരുവായി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാവുമ്പോൾ ഗുരുവിലുണ്ടാവേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ഈ യോഗ്യതകളെപ്പറ്റി നമുക്ക് അറിവുണ്ടായിരിക്കണം.

ഒരു ഉദാഹരണം

ഒരിക്കൽ നാരദൻ ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കാൻ സനത്കുമാരനെ സമീപിച്ചു. സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: " നിനക്കെന്തൊക്കെ അറിയാം എന്ന് ആദ്യം പറയുക. എന്നിട്ട് എന്താണ് പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്നു ഞാൻ തീരുമാനിക്കാം.  " താൻ പഠിച്ചതെല്ലാം നാരദൻ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. പ്രധാനപ്പെട്ട ശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളൊന്നും വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. എല്ലാം അഭ്യസിച്ചതിനുശേഷമാണ് അദ്ദേഹം സനത്കുമാരനെ സമീപിച്ചത്. ഋഗ്വേദം, യജൂർവേദം, സാമവേദം, അഥർവവേദം, വേദാംഗങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, ലൗകിക ജീവിതത്തിനാവശ്യമായ മറ്റു ശാസ്ത്രവിഭാഗങ്ങളിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ - ഇവയെല്ലാം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു നാരദൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു. " ഇത്രയെല്ലാം പഠിച്ചിട്ടും, " നാരദൻ പറഞ്ഞു, " എനിക്കു ശാന്തിയില്ല, തൃപ്തിയുമില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോഴും അതൃപ്തനാണ്. ഈ അതൃപ്തിയായിരിക്കാം എന്റെ മനോവിഷമത്തിനു കാരണം. " സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: " നാരദാ, നീ വളരെയധികം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി, പക്ഷേ നിനക്കറിയാവുന്നത് ഏതാനും വാക്കുകൾ മാത്രം. നീ വാക്കുകളുടെ സ്വാമിയായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, നിനക്കതിനെ അറിയുകയില്ല, നീ ആത്മജ്ഞാനിയല്ല. തന്റെ സ്വരൂപം അറിയുന്നവനല്ല. ദുഃഖം നിന്നെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. "ഇതു കേട്ട് നാരദൻ വിനയാന്വിതനായി പറഞ്ഞു: " ഭഗവാൻ, യാതൊരറിവുകൊണ്ട് എല്ലാ ദുഖങ്ങളും ഇല്ലാതാകുമോ ആ അറിവ് എനിക്കു പകർന്നുതന്നാലും. "

കഥയിലെ കാര്യം

ഈ കഥയിലെ സൂചനയെന്താണ്? മന്ത്രദീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പ് മനസ്സിനെ തയ്യാറാക്കണം എന്നാണ് ഈ കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മണ്ണ് പാകപ്പെടുത്താതെ വിത്തു പാകിയതുകൊണ്ടു പ്രയോജനമില്ല. വിത്തിടുന്നതിനുമുമ്പ് മണ്ണ് നല്ലപോലെ കിളച്ചു പാകപ്പെടുത്തണം. വളം ചേർക്കണം; എന്നിട്ടു വിത്തിട്ടാൽ അവ തഴച്ചുവളരും. നേരെമറിച്ച് മണ്ണിളക്കാതെയും വളം ചേർക്കാതെയും വിത്തിട്ടാൽ നല്ല വിളവു ലഭിക്കുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല. അതുപോലെ മന്ത്രദീക്ഷയുടെ മുന്നോടിയായി ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് ആവശ്യമാണ്. ഈ തയ്യാറെടുപ്പ് വിജത്തിലേയ്ക്ക് എത്താൻ സഹായിക്കും. ഇക്കാര്യം എപ്പോഴും ഓർമ്മിക്കണം.

മറ്റൊരു കാര്യം വിനയത്തോടെ ഞാൻ പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. തയ്യാറെടുപ്പിന് ഒരവസാനവുമില്ല. ഈശ്വരനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, മനസ്സാകുന്ന മണ്ണ് എല്ലാവിധത്തിലും പാകപ്പെടുത്തിയെടുക്കണം. മനസ്സു ശുദ്ധമല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രത്തിനുദ്ദേശിച്ച ഫലം ഉണ്ടാവുകയില്ല. നല്ല പെരുമാറ്റം, ഈശ്വരലാഭത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിലാഷം എന്നിവകൊണ്ട് മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തണം.

കൃഷ്ണവിഗ്രഹം

എല്ലാ വീടുകളിലും കാണുന്ന ഒന്നാണ് കൃഷ്ണവിഗ്രഹം. വാത്സല്യത്തോടെയുള്ള ഒരു തരം ഭക്തിഭാവമാണ് കണ്ണന്‍ എന്ന വിളിപ്പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണഭഗവാനോട് പൊതുവെ എല്ലാവര്‍ക്കുമുള്ളത്. കൃഷ്ണന്റെ വിഗ്രഹം വീട്ടില്‍ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി പാലിച്ചായിരിക്കണം അത് ചെയ്യേണ്ടത്. എങ്കില്‍ മാത്രമേ കൃഷ്ണപ്രീതി നേടാന്‍ സാധിക്കൂ എന്നാണ് ശാസ്ത്രം പറയുന്നത്.

കൃഷ്ണപ്രതിമയുടെ കൂടെ ഓടക്കുഴല്‍ വയ്ക്കുന്നത് വീട്ടുകാരെ ഒന്നിപ്പിയ്ക്കാന്‍ നല്ലതാണ്. എന്തെന്നാല്‍ ഓടക്കുഴല്‍ വായിച്ചായിരുന്നു കൃഷ്ണന്‍ ഗോക്കളേയും ബന്ധുമിത്രാദികളേയും ആകര്‍ഷിച്ചു തനിയ്ക്കടുത്തെത്തിച്ചിരുന്നതെന്നാണ് ചരിത്രം. പശുവുമൊത്തുള്ള കൃഷ്ണവിഗ്രഹമോ വിഗ്രഹത്തിനു സമീപത്തായി പശുവിന്റെ രൂപമോ വയ്ക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. പശു 33 കോടി ദേവതകളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുവെന്നു പറയാം.

കൃഷ്ണന്റെ അലങ്കാരമായാണ് മയില്‍പ്പീലി കണക്കാക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ മയില്‍പ്പീലി കൃഷ്ണവിഗ്രഹത്തോടൊപ്പം വയ്ക്കുന്നതു സന്തോഷം പ്രധാനം ചെയ്യുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. കൃഷ്ണന് ഏറെ പ്രിയങ്കരമായ ഒന്നാണ് കല്‍ക്കണ്ടം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കല്‍ക്കണ്ടം ഒരു ടിന്നിലടച്ച് കൃഷ്ണപ്രതിമയ്ക്കു സമീപം വയ്ക്കുന്നതും ഉത്തമമാണ്. കൃഷ്ണനാമം അടയാളപ്പെടുത്തിയ വൈജയന്തിമാല വിഗ്രഹത്തില്‍ ചാര്‍ത്തുന്നതും ഏറെ നല്ലതാണ്.

വെണ്ണക്കണ്ണന്റെ വിഗ്രഹം വീട്ടില്‍ വയ്ക്കുന്നത് സന്താനഭാഗ്യം കൊണ്ടുവരുമെന്നാണ് വിശ്വാസം. ലഡു തിന്നുന്ന കണ്ണനായാലും മതിയെന്നും ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. തറയിലോ കിടക്കയിലോ കട്ടിലിലോ മേശപ്പുറത്തോ ഒന്നും കൃഷ്ണവിഗ്രഹം വയ്ക്കരുത്. ലോഹം കൊണ്ടുളള വിഗ്രഹമാണെങ്കില്‍ ഇത് പോളിഷ് ചെയ്യണം. ഹരേ രാമ ഹരേ കൃഷ്ണ മന്ത്രങ്ങള്‍ ദിവസവും ഉരുവിടുന്നതും കൃഷ്ണനെ പ്രസാദിപ്പിയ്ക്കാന്‍ ഏറെ നല്ലതാണ്.

ധ്യാനം എങ്ങനെ പരിശീലിക്കാം?

*പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ 'അറിവ് ' നേടിത്തരുന്നത്‌ 'ധ്യാനം' അഥവാ 'തപസ്സ്'*

*ധ്യാന ശീലം:*

1) രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാല്‍ (അഞ്ചു മണിക്കെങ്കിലും), പ്രഭാതക്രിയകളൊക്കെ (ശരീരശുദ്ധി) കഴിഞ്ഞു വിളക്ക് കത്തിക്കുമെങ്കില്‍ അതെല്ലാം ചെയ്തതിനു ശേഷം വീട്ടിലോ മറ്റോ വളരെ ശുദ്ധിയുള്ളതും, നിശബ്ദമായതുമായ ഒരു അനുയോജ്യമായ സ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുക്കാം.

2) ശുദ്ധമായ വായു സഞ്ചാരം അനിവാര്യം, പ്രായപൂര്‍ത്തിയായവര്‍ക്ക് തടി കട്ടില്‍ ഉപയോഗിക്കാം (കഴിവതും നിലത്തു തന്നെ ഇരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം).

3) ആസനത്തിനു അനുയോജ്യമായ കട്ടിയുള്ള തുണി അഥവാ നേര്‍ത്ത 'കമ്പിളി' ഉപയോഗിക്കാം (മെത്ത ഉപേക്ഷിക്കാം).

4) ദര്‍ശനം കിഴക്ക് ദിശയോ, വടക്ക് ദിശയോ ആകാം.

*പ്രക്രിയ:*

1) കഴിവതും പത്മാസനത്തില്‍ ഇരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം, അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അര്‍ദ്ധ പത്മാസനത്തില്‍ ഇരിക്കാം.

2) നട്ടെല്ല് നിവര്‍ത്തി മുഖം നേരെയാക്കി കൈകള്‍ രണ്ടും 'സാധന' ക്രമത്തില്‍ കണ്ണുകളടച്ചു (വലതു കയ്യ് ഇടതു കയ്യുടെ മുകളിലായി മടിയില്‍ വച്ച് ) ഇരിക്കാം (ശ്രീബുദ്ധന്റെ ചിത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും).

3) ശ്വാസം (പ്രാണവായു) വളരെ നേരിയ തരത്തില്‍ (സ്വാഭാവികമായി) എടുക്കുകയും വിടുകയും ചെയ്യാം.

*ശ്രദ്ധ:*

1) മനസ്സിനെ 'ഞാന്‍ ഈ ഭൂമിയുടെ ഏറ്റവും മുകളിലായിട്ടാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് വിചാരിപ്പിക്കാം' (എല്ലാവരുടെയും 'സ്ഥിതി' അങ്ങനെ തന്നെയാണ്).

2) ആദ്യം 'സൂര്യഭഗവാനെ' മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് വരാം. അതില്‍ നിന്ന് വരുന്ന ഊര്‍ജ്ജം എന്റെ വലതു കാലിന്റെ പെരുവിരലില്‍ കൂടി 'മൂലാധാര'ത്തിലെത്തി അവിടുന്ന് അത് മുകളിലേക്ക് ഓരോ ആധാര ചക്രങ്ങളും കടന്നു 'ഭ്രൂമദ്ധ്യ' (പുരികങ്ങളുടെ മധ്യഭാഗം) ത്തിലെത്തി എന്ന് വിചാരിക്കാം.

3) ചന്ദ്രനില്‍ നിന്ന് വരുന്ന ഊര്‍ജ്ജം എന്റെ ഇടതു കാലിന്റെ പെരുവിരലില്‍ കൂടി 'മൂലാധാര'ത്തിലെത്തി അവിടുന്ന് അത് മുകളിലേക്ക് ഓരോ ആധാര ചക്രങ്ങളും കടന്നു 'ഭ്രൂമദ്ധ്യ' (പുരികങ്ങളുടെ മധ്യഭാഗം) ത്തിലെത്തി എന്ന് വിചാരിക്കാം.

*പ്രാണായാമം:*

ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, ശ്വാസം ( പ്രാണന്‍ ) അകത്തേക്ക് എടുക്കുമ്പോള്‍ 'സ്വാ....' എന്നും, ശ്വാസം പുറത്തേക്കു വിടുമ്പോള്‍ 'ഹം......' എന്നും വിചാരിക്കാം. ഇത് നിരന്തരം ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കാം (സ്വാഭാവിക രീതിയില്‍ സ്വയം അറിയാതെ ശ്വസിക്കുന്ന രീതി മാത്രം, തീരെ ബലം പ്രയോഗിച്ചുള്ളതല്ല). കുറഞ്ഞത്‌ ഒരു പത്തു മിനിട്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഇരുന്നു ശീലിക്കാം (കൂടുതല്‍ സമയം ഇരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്ക് എത്ര വേണേലും ഇരിക്കാം).

*ഗുരുമന്ത്ര ധ്യാനം:*

1) 'ധ്യാനം' കഴിഞ്ഞാല്‍ വളരെ സാവധാനം 'വജ്രാസന' ത്തിൽ ഇരിക്കാം (യോഗാസനത്തിലെ ഒരു ആസനമാണ്)

2) കൈകള്‍ രണ്ടും 'ഹൃദയത്തോട്' ചേര്‍ത്ത് 'കുമ്പിള്‍ ' രൂപത്തിലാക്കി അതില്‍ ഗുരുവിനു സമര്‍പ്പിക്കാനുള്ള 'പുഷ്പ'ങ്ങളാണ് എന്ന് ധ്യാനിക്കാം.

3) മനസ്സില്‍ ഒരു രൂപത്തെ ഗുരുവായിട്ടു സങ്കല്‍പ്പിക്കാം (അമ്മയോ, അച്ഛനോ, സൂര്യനോ, ചന്ദ്രനോ, ഇഷ്ടദൈവങ്ങളോ, ശ്രേഷ്ഠനായ ഒരു ഗുരുവോ ആരുമാകാം).

*ഗുരുമന്ത്ര ജപം:*

1) ഓം... അഘണ്ഡ മണ്ടലാകാരം... വ്യാപ്തം യേന ചരാചരം തത്പദം ദര്‍ശിതം യേന.... തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഃ

2) അജ്ഞാന തിമിരാന്തസ്യ ജ്ഞാനാജ്ഞന ശലാഖയ...ചക്ഷുരുന്മീലിതം യേന തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഃ

3) ഗുരുർബ്രഹ്മ ഗുരുർ വിഷ്ണു ഗുരു ദേവോ മഹേശ്വര ഗുരു സാക്ഷാത് പരബ്രഹ്മ തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമഃ ഓം... എന്ന് മൂന്ന് പ്രാവശ്യം വീതം 'ധ്യാനിക്കാം'...

*അതിനു ശേഷം*

1) 'ഗണേശ മന്ത്രം',
(ഗജാനനം ഭൂത ഗണാതി സേവിതം... കപിത്വ ജംഭൂഫലസാര ഭക്ഷിതം... ഉമാസുതം ശോക വിനാശ കാരണം... നമാമി വിഘ്നേശ്വര പാദപങ്കജം).

2) ശിവപഞ്ചാക്ഷരിമന്ത്രം
(ഓം നമഃ ശിവായ).

3) ഭഗവതി മന്ത്രം
(സര്‍വ്വ മംഗള മംഗല്യേ... ശിവേ സര്‍വാര്‍ഥ സാധികേ... ശരണ്യേ ത്രയംബികെ ഗൌരീ... നാരായണീ നമോസ്തുതേ).

4) ശരവണമന്ത്രം
(ഓം ശരവണ ഭവായ നമഃ).

5) നാരായണ മന്ത്രം
(ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ).

6) ശരണമന്ത്രം
(സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പ),

എന്നീ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉരുവിടാം. അറിയാവുന്ന മറ്റു മന്ത്രങ്ങളോ, സ്തോത്രങ്ങളോ ക്രമമായി ഉരുവിടാം. അതിനു ശേഷം കൈകള്‍ നിവര്‍ത്തി തൊഴുതുകൊണ്ട് കമിഴ്ന്നു കിടന്നു ഗുരുവിനു സാഷ്ടാംഗ പ്രണാമം ചെയ്യാം (പെണ്‍കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ഒഴികെ).

*വിവര്‍ത്തനം:*

ഇങ്ങനെയുള്ള പ്ര'ക്രിയ'കള്‍ ഒരു ദിവസം രണ്ടു നേരം (രാവിലെയും വൈകിട്ടും) എങ്കിലും ചെയ്യാവുന്നതാണ്. അതില്‍ കൂടുതല്‍ 'സാധന' ചെയ്യണം എന്നുള്ളവര്‍ക്ക് 'ശുദ്ധജലം' കൊണ്ട് പാദം മുതല്‍ കാല്‍മുട്ടുവരെ, കയ്പ്പത്തി മുതല്‍ കയ്‌മുട്ട് വരെ, മുഖം എന്നിവ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി' ധ്യാനം' അഥവാ 'സാധന' ചെയ്യാവുന്നതാണ്.

*ആഹാരം:*

ശുദ്ധമായ സസ്യഭക്ഷണം അനിവാര്യം (ഉപ്പ്, പുളി, മുളക് (വളരെ മിതമാക്കാം), ഉള്ളിവര്‍ഗ്ഗം ഒഴിവാക്കാം, മത്സ്യാദി മാംസ മദ്യ വര്‍ജ്ജനം എന്നിവ നിര്‍ബന്ധമാണ്, അതിനു കഴിയാത്തവര്‍ 'ധ്യാനം' ഒഴിവാക്കാം. 

കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ 'ധ്യാന' യോഗം, അദ്ധ്യായം ആറ്, 'ഭഗവദ് ഗീത' വായിക്കാവുന്നതാണ്. ഓം പാര്‍ഥായ പ്രധിബോധിധാം... ഭഗവതാം നാരായണേന സ്വയം... എന്നാ 'ഗീതാധ്യാനം' മനഃപാഠമാക്കാം. 'ധ്യാന'ത്തെ കുറിച്ചുള്ള മറ്റു പരോക്ഷമായ 'അറിവുകളും' സ്വായത്തമാക്കാം... അമിതമായ നിര്‍ബന്ധമില്ലാതെ കുട്ടികളില്‍ ഈ ശീലം വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നത് അവരുടെ 'ബുദ്ധിശക്തി, ഓര്‍മ്മശക്തി, ജ്ഞാനശക്തി എന്നിവ വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതില്‍ ഏറെ ഗുണം ചെയ്യും.