ഗുരുവിന്റെ ലക്ഷണം എന്ത്?

കുലാർണ്ണവതന്ത്രം പതിമൂന്നാം ഉല്ലാസത്തിലാണ് ഗുരുവിന്റെ ലക്ഷണം വിസ്തരിച്ച് പറയുന്നത്. ഗുരു സുന്ദരനും സുലഭനും സ്വച്ഛനും ആയിരിക്കണമെന്നാണ് ആദ്യമായി പറയുന്നത്. അതായത് ശാരീരിക യോഗ്യത ഉള്ള ആളായിരിക്കണമെന്ന് അർത്ഥം. ഈ ശാരീരിക യോഗ്യതയിൽ തുടങ്ങി മാനസികവും ധിഷണാപരവും ആത്മീയവും ആയ യോഗ്യതകൾ വഴിയേ വിവരിക്കുന്നു.

മരണപ്പെട്ട (സമാധിയായ) ഒരാളെ ഒരിക്കലും ഗുരുവായി അംഗീകരിച്ചുകൂടാത്തതാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സുലഭൻ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചത്. സമാധിയായ ഒരു യോഗീശ്വരനെ നമുക്ക് ബഹുമാനിക്കാം ആരാധിക്കാം. എന്നാൽ ഗുരുവായി അംഗീകരിക്കണമെങ്കിൽ ശിഷ്യന് സംശയനീവൃത്തി വരുത്തുന്ന ആളായിരിക്കണം. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്കുമാത്രമേ അത് സാധിക്കുകയുള്ളു. അതേപോലെ ദൂരദേശസ്ഥിതനായും സാമൂഹ്യമായ സ്ഥാനമാനാദികൾകൊണ്ട് അപ്രാപ്യമായ അവസ്ഥ കൈവരിച്ചതുമായ ഒരാളെ ഗുരുവായി സ്വീകരിച്ചു കൂടാത്തതാകുന്നു. ശിഷ്യന് സർവ്വവിധ സംശയങ്ങളും ചോദിക്കുവാനും അരികത്തിരുന്ന് ശുശ്രൂഷിക്കാനും പറ്റിയ വ്യക്തിയായിരിക്കണം ഗുരു. ശിഷ്യന്റെ സർവ്വവിധ സംശയങ്ങളെയും ശാസ്ത്രദൃഷ്ട്യാ ദൂരീകരിക്കാൻ ഗുരുവിന് കഴിഞ്ഞിരിക്കണം.

അതുപോലെ അവദൂതന്മാരെയും ഗുരുവായി സ്വീകരിച്ചുകൂടാത്തതാകുന്നു. എന്തെന്നാൽ നിത്യാനന്ദരസം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവധൂതന്മാർ ശാസ്ത്രതത്വ വ്യാഖ്യാനം നടത്തുവാൻ തൽപരരായിരിക്കയില്ല. അവരെയും എപ്പോഴും ആദരിക്കേണ്ടതാണ്. താന്ത്രികഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ഗുരു തരുണോല്ലാസവാൻ ആയിരിക്കണം. അതായത് ജപപൂജാഹോമാദികൾ നടത്തിക്കൊണ്ടും കുലശാസ്ത്രങ്ങളെ അനുസന്ധാനം ചെയ്തുകൊണ്ടും നവംനവങ്ങളായ ആശയങ്ങളാൽ സമാശിഷ്ടചിത്തനായി ശാസ്ത്രതത്വ വ്യാഖ്യാന തൽപരനായി ജീവിതം നയിക്കുന്ന വ്യക്തിയായിരിക്കണം ഗുരു.

വൈദികമായ നിർവചനത്തിൽ ഗുരു തപഃസ്വാധ്യായഃ നിരതനായിരിയ്ക്കണം. തപസ്സ് എന്നാൽ നിത്യസാധന തന്നെ. സ്വാദ്ധ്യായം എന്നാൽ വേദപഠനം എന്ന് അർത്ഥം. അതായത് വേദമോ വേദാംഗങ്ങളായ മറ്റ് ശാസ്ത്രങ്ങളോ വായിക്കുകയും നിർവ്വചിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആളായിരിക്കണം ഗുരു.

വൈഷ്ണവമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഗുരു ആചാര്യനും വേദസമ്പന്നനും വിഷ്ണുഭക്തനും, വിമത്സരനും, മന്ത്രജ്ഞനും, മന്ത്രാർത്ഥദനും, ഗുരുഭക്തനും ആയിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെയും ഗുരുവിന് മന്ത്രം മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ പോര സദാസമയവും തത്വാർത്ഥങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൽ തൽപരനുമായിരിക്കണമെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.

ബഹുതന്ത്രവിദ്, സുസ്ഥിരാശയഃ, ഭ്രമസംശയ നാശകഃ എന്നൊക്കെയാണ് മറ്റ് താന്ത്രിക നിർവ്വചനങ്ങൾ. ധാരാളം തന്ത്രങ്ങളെ അറിയുകയും അവയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ സാധിക്കുകയും വേണം ഗുരു. മറ്റ് വ്യക്തികളുടെയോ സംഘടനകളുടേയോ താൽപര്യത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ആശയത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിക്കരുത് എന്നാണ് സുസ്ഥിരാശയഃ എന്ന പദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ശിഷ്യന്റെ ഭ്രമവും സംശയവും ദൂരീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിയും ആയിരിക്കണം ഗുരു.

ഒരു സമ്പ്രദായവും പാരമ്പര്യവുമുള്ള ആളായിരിക്കണം ഗുരു. പരമശിവൻ തൊട്ടുതുടങ്ങുന്ന ഗുരുപരമ്പരയിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കണ്ണിയുമായി കോർത്തിണക്കപ്പെടണം. അതായത് ഗുരുവിന് സ്വഗുരു, പരമഗുരു, പരമേഷ്ടിഗുരു എന്നിങ്ങനെയുള്ള പാരമ്പര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതായത് ഒരു ഗുരുവിൽ ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ച് സമർപ്പിത ഭാവത്തോടെ ശിഷ്യനായി ജീവിച്ച ഒരാൾക്കു മാത്രമേ ശരിയായ ഗുരുവാകാൻ സാധിക്കായുള്ളൂ.

നിഷിദ്ധ ഗുരുക്കന്മാർ ആരൊക്കെയാണ്?

കുലാർണ്ണവതന്ത്രത്തിൽ നിഷിദ്ധ ഗുരുക്കന്മാരുടെ ലക്ഷണം കൂടി പറയുന്നുണ്ട്. ശിഷ്യന്മാരുടെ ധനം അപഹരിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാർ ധാരാളമുണ്ടെന്നും ശിഷ്യന്മാരുടെ ദുഃഖം അപഹരിക്കുന്ന ഗുരുക്കന്മാർ വിരളമാണെന്നും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.